O katedrze


Katedra Teorii Pola, Układów Elektronicznych i Optoelektroniki Politechniki Wrocławskiej

 

GENEZA

 

W roku 1952 strukturę Wydziału Łączności stanowiło 11 Katedr. Jedną z nich była Katedra Podstaw Telekomunikacji, kierowana przez słynnego medalistę-olimpijczyka z Los Angeles (w szabli), szefa sztabu łączności i niezłomnego obrońcę Warszawy z 1939, prof. Mariana Suskiego. Jednym z adiunktów tej dużej Katedry był prof. Zbigniew Godziński.

Po „wypadkach marcowych” 1968 roku pod pozorem modernizacji Uczelni zmieniono strukturę Wydział/Katedra na nową Wydział/Instytut/Zakład, a Wydział Łączności przemianowano na Wydział Elektroniki. Zmiana nazwy na Wydział Elektroniki z pewnością była uzasadniona. Powstają cztery instytuty. W miejscu silnych Katedr, powstaje teraz sieć licznych zakładów. To „rozdrobnienie zakładowe” niewątpliwie miało charakter polityczny i miało na celu zmniejszenie znaczenia dość niezależnych, z autorytetami, kierowników Katedr, którzy w swojej zdecydowanej większości wykazali się sympatią do młodzieży studenckiej w wypadkach marcowych 1968 r. Powstała duża liczba zakładów, na ich czele stanęli często „za zasługi” tzw. „docenci marcowi”, ludzie oddani władzy, rzadziej nauce i studentom.

W nowo powstałym Instytucie Telekomunikacji i Akustyki, z pięciu silnych Katedr utworzono dwanaście  zakładów.

Jednym z nich stał się Zakład Teorii Elektromagnetyzmu, kierowany przez prof. Zbigniewa Godzińskiego, bliskiego współpracownika prof. M. Suskiego. Zakład w swej działalności dydaktycznej obejmował nauczanie podstaw elektromagnetyzmu i zagadnień teorii pola elektromagnetycznego. Grupa badawcza pod kierunkiem prof. Z. Godzińskiego (dr Jan Kupka i dr Romuald Nowicki) w roku 1967 uruchomiła pierwszy „wrocławski laser” (chyba drugi albo trzeci w Polsce, po Politechnice Warszawskiej i WAT). Był to laser He-Ne generujący w podczerwieni na długości fali 1150 nm. Osiągnięcia naukowe w technice laserowej były inspiracją do zmiany nazwy Zakładu na „Zakład Teorii Pola Elektromagnetycznego i Elektroniki Kwantowej” i wyrażał w ten sposób merytoryczny dualizm dydaktyczno-naukowy. Trzon naukowo-dydaktyczny Zakładu stanowili: dr Wojciech Michalski, dr Henryk Percak, dr Krzysztof Abramski, dr Eugeniusz Matras, dr Janusz Rzepka, dr Janusz Pieńkowski, dr Edward Pliński.

Drugim zakładem stanowiącym w przyszłości istotną część współcześnie istniejącej „Katedry Teorii Pola, Układów Elektronicznych i Optoelektroniki”, stanowił utworzony w 1968 r. „Zakład Układów Elektronicznych”, kierowany przez prof. Mieczysława Grobelnego. Głównym zadaniami były rozwój teorii i aplikacji układów elektronicznych oraz szerokie nauczanie podstawowego przedmiotu – układów elektronicznych. W 1995 roku prof. M. Grobelny przechodzi na emeryturę i kierownictwo Zakładu przejmuje prof. Andrzej Prałat, a po jego przejściu na emeryturę w roku 2005, kierownictwo obejmuje dr Jerzy Witkowski. Trzon naukowo-dydaktyczny Zakładu stanowili: dr Marian Pierzchała, dr Bogusław Wolszczak, dr Józef Stanclik, dr Franciszek Balik, dr Jerzy Binkowski, dr Rafał Zdunek, dr Remigiusz Mydlikowski, dr Ryszard Żarko, dr Marek Kukawczyński, dr Grzegorz Beziuk.

W dziejach organizacji struktur naukowo-badawczych Politechniki Wrocławskiej nastąpił dziwny „okres reformatorski” w latach 1976-83, polegający na rozbiciu nawet struktur zakładowych.  W instytucie miejsce zakładów przejęły cztery formy organizacyjne: zespół badawczy, zespół dydaktyczny, grupa seminaryjna i laboratorium. Każdy pracownik przynależał do czterech zespołów i w skrajnych przypadkach miał czterech szefów. Pełne rozproszenie. W 1983 r. Instytut wrócił do struktury zakładowej.

Po przejściu na emeryturę Prof. Z. Godzińskiego (1979 r.), kierownikiem Zakładu Teorii Pola Elektromagnetycznego i Elektroniki Kwantowej, został prof. Romuald Nowicki. Zakład rozwija się intensywnie zajmując się zagadnieniami z frontu naukowego: stabilizacją częstotliwości laserów gazowych, interferometrią laserową, budową laserów gazowych, laserów na ciele stałym (dr Wojciech Michalski, dr Henryk Percak, dr Krzysztof Abramski, dr Edward Pliński, dr Janusz Rzepka, dr Janusz Pieńkowski). W roku 1984 dziekanem Wydziału Elektroniki został wybrany prof. R. Nowicki, by już po roku zostać odwołanym, z przyczyn politycznych, przez ówczesnego ministra. Prof. R. Nowicki pełni funkcję kierownika Zakładu do momentu przejścia na emeryturę w 2002 roku.

Po prof. R. Nowickim, kierownikiem Zakładu zostaje prof. Krzysztof Abramski. Od tego roku Zakład stawia na intensywny rozwój naukowy i rozwój młodej kadry. Badania naukowe idą w kierunku techniki światłowodowej, nowych generacjach laserów – mikrolaserów na ciele stałym, laserów półprzewodnikowych i laserów światłowodowych. Następuje dynamiczny wzrost obronionych doktoratów (w tym we współpracy z ośrodkami zagranicznymi, Heriot-Watt University w Edynburgu – Wielka Brytania, Linz University – Austria, Rice University w Houston – USA, Twente University of Technology w Enschede – Holandia). Zakład wprowadza nowy, bardzo popularny profil dyplomowania – „Optokomunikacja”. Specjalność cieszyła się wśród studentów bardzo dużą popularnością. Niestety, „niespodziewana” reorganizacja dydaktyczna na Wydziale Elektroniki, likwiduje tę popularną specjalność w roku 2011, ku olbrzymim protestom studentów!

Kolejna reorganizacja Instytutu Telekomunikacji i Akustyki nastąpiła w 2007 roku i ta z kolei polegała na skompresowaniu liczby zakładów, z dwunastu Zakładów do czterech Katedr (prawie jak przed marcem 1968 r.). Tym razem struktura trójpoziomowa została zachowana w formie Wydział/Instytut/Katedra. „Zakład Teorii Pola Elektromagnetycznego i Elektroniki Kwantowej” połączono z „Zakładem Układów Elektronicznych” (kierownikiem tego Zakładu był dr Jerzy Witkowski) w jedną katedrę – „Katedrę Teorii Pola, Układów Elektronicznych i Optoelektroniki”. Kierownikiem Katedry pozostał prof. Krzysztof Abramski, a jego zastępcą – dr J. Witkowski.

Od 2011 roku Katedra inicjuje i organizuje popularny anglojęzyczny kurs magisterski „Advanced Applied Electronics”. Co roku kończy tę specjalność około 15-20 studentów, w tym kilku studentów zagranicznych. Od 2015 roku na studiach inżynierskich Katedra inicjuje anglojęzyczny kierunek nauczania – „Electronic and Computer Enginnering”. Z roku na rok intensywnie wzrasta popularność tego kierunku, zwłaszcza wśród studentów zagranicznych.

Katedra znacząco zwiększa liczebność młodej kadry w ostatnich dwóch dekadach, promując ponad 20 doktorów. W ostatniej dekadzie od 2009 roku w Katedrze Teorii Pola, Układów Elektronicznych i Optoelektroniki siedmioro pracowników Katedry uzyskało habilitacje i stopnie profesorów PWr (Edward Pliński, Elżbieta Pawlik, Jarosław Sotor, Rafał Zdunek, Arkadiusz Antończak, Franciszek Balik, Grzegorz Soboń).  Nowi profesorowie stanowią trzon rozwijającej się Katedry i inicjują nowe obszary badań angażując w to wielu doktorantów. Profesorowie E. Pawlik i E. Pliński przenoszą się w 2012 roku do „Katedry Radiotechniki”. Dr hab. F. Balik przechodzi na emeryturę w 2014 roku.

Od października 2018 roku prof. Krzysztof Abramski przechodzi na emeryturę, a kierownictwo Katedry na bazie wyborów wewnątrzkatedralnych przejmuje prof. Jarosław Sotor. Katedra prowadzi niezmiernie intensywne badania naukowe w kilku kierunkach:

  1. Ultraszybkie lasery femtosekundowe, zjawiska nieliniowe w światłowodach w bliskiej i średniej podczerwieni.
  2. Spektroskopia laserowa do detekcji śladowych gazów.
  3. Mikroobróbka laserowa.

prof. dr hab. inż. Krzysztof Abramski

 

 

Obecny skład personalny Katedry:

dr hab. inż. Jarosław Sotor, profesor uczelni – Kierownik Katedry, pracownik badawczy

dr inż. Jerzy Witkowski – Zastępca Kierownika Katedry, adiunkt badawczo-dydaktyczny

prof. dr hab. inż. Krzysztof Abramski – Profesor Emerytus, pracownik badawczy

dr hab. inż. Arkadiusz Antończak, profesor uczelni – pracownik badawczo-dydaktyczny

dr hab. inż. Grzegorz Soboń, profesor uczelni –  pracownik badawczy

dr hab. inż. Rafał Zdunek, profesor uczelni – pracownik badawczo-dydaktyczny

dr inż. Grzegorz Beziuk – adiunkt dydaktyczny, urlop naukowy

dr inż. Jakub Bogusławski – asystent badawczo-dydaktyczny, urlop naukowy

dr inż. Grzegorz Budzyń – adiunkt badawczo-dydaktyczny

dr inż. Grzegorz Dudzik  – adiunkt badawczo-dydaktyczny

dr inż. Andrzej Grobelny – adiunkt badawczo-dydaktyczny

dr inż. Piotr Jaworski – adiunkt badawczy

dr inż. Paweł Kaczmarek – adiunkt  badawczo-dydaktyczny

dr Maciej Kowalczyk – asystent badawczy

dr inż. Paweł Kozioł – adiunkt badawczy

dr inż. Karol Krzempek – adiunkt badawczy

dr inż. Marek Kukawczyński – starszy wykładowca

dr inż. Katarzyna Mroczkowska – asystent badawczo-dydaktyczny, urlop

dr inż. Remigiusz Mydlikowski – adiunkt badawczo-dydaktyczny

dr inż. Janusz Pieńkowski – adiunkt dydaktyczny

dr inż. Tomasz Podżorny  – adiunkt dydaktyczny, urlop naukowy

dr inż. Janusz Rzepka – adiunkt badawczo-dydaktyczny

dr inż. Dorota Stachowiak – asystent badawczo-dydaktyczny

dr inż. Łukasz Sterczewski – asystent badawczy, urlop naukowy

dr inż. Adam Wąż – adiunkt badawczo-dydaktyczny

mgr inż. Paulina Dzienny – asystent badawczo-dydaktyczny

mgr inż. Aleksander Głuszek – asystent badawczo-dydaktyczny

mgr inż. Arkadiusz Hudzikowski – asystent badawczo-dydaktyczny

mgr inż. Michał Wójcik – asystent badawczo-dydaktyczny

 

Doktoranci:

mgr inż. Jędrzej Barański

mgr inż. Piotr Bojęś

mgr inż. Mateusz Gabor

mgr inż. Krzysztof Fonał

mgr inż. Bartłomiej Kryszak

mgr inż. Zbigniew Łaszczych

mgr inż. Maria Pawliszewska

mgr inż. Tomasz Sadowski

mgr inż. Olga Szewczyk

mgr inż. Dorota Tomaszewska

 

Pozostali:

mgr Marta Smutnicka – specjalista, pracownik administracyjny

mgr inż. Jan Zuk – specjalista, pracownik inżynieryjno-techniczny